II wojna światowa bez wątpienia położyła kres rozwojowi oświaty, której tak wiele uwagi poświęcali politycy II Rzeczypospolitej. Zniknięcie Polski z mapy Europy
oraz podział jej ziem pomiędzy okupantów sprawiły, że stworzony po I wojnie światowej system szkolnictwa upadł. Priorytetem po zakończeniu wojny stało się więc ponowne uruchomienie szkół, podźwignięcie ich z ruiny materialnej oraz uzupełnienie strat kadrowych.
Na zorganizowanym w 1945 r. w Łodzi Ogólnopolskim Zjeździe Oświaty zasygnalizowano potrzebę wprowadzenia powszechności, bezpłatności, publiczności i jednolitości szkolnictwa. Na zjeździe wskazano również na konieczność rozwoju szkół zawodowych,
a także wprowadzenia obowiązku kształcenia zawodowego dla młodzieży pracującej
i niepracującej do 18 roku życia. Szkolnictwo zawodowe miało dostarczyć kwalifikowanych pracowników do realizacji planów odbudowy oraz pracy w przemyśle
w czasie wzmożonego procesu industrializacji.

Zgodnie z zarządzeniem wydanym przez Ministerstwo Górnictwa 1 maja 1950 r. zostało utworzone w Chorzowie Państwowe Liceum Górnicze, którego dyrektorem został Władysław Sikora. Otwarcie placówki nastąpiło 1 września. Na początku kształcono w czterech specjalizacjach: eksploatacja złóż węglowych, mechanika górnicza, przeróbka mechaniczna węgla i normowanie. Początkowo szkoła nie posiadała własnego budynku, lekcje odbywały się przy dawnej ul. Dzierżyńskiego (obecnie ul. Katowicka), a następnie w Liceum TPD
przy ulicy Dąbrowskiego (obecnie Akademicki Zespół Szkół Ogólnokształcących
w Chorzowie). W listopadzie 1950 r. zajęcia zostały przeniesiono do nowego budynku
przy ul. Roosevelta znajdującego się opodal kopalni „Prezydent”.
Mimo trwających robót budowlanych oraz częstych awarii urządzeń szkoła funkcjonowała. 1 września 1951 r. liceum zostało przemianowane na Technikum Górnicze, a następnie przeniesione do budynków przy ul. Racławickiej na Klimzowcu. Ważnym wydarzeniem
było przejęcie 15 grudnia 1952 r. kompleksu budynków przy obecnej ul. Sportowej,
które zostały wzniesione na pokopalnianym pustkowiu. W skład kompleksu wchodził budynek szkoły oraz internat, który uczniowie zasiedlili po raz pierwszy jeszcze w 1952 r.

Z uwagi na dobre usytuowanie oferta edukacyjna szkoły cieszyła się dużym zainteresowaniem, niech świadczy o tym rosnąca z każdym rokiem szkolnym liczba oddziałów. Wpływ na to miało również wprowadzenie klas dla pracujących, a 1. 09.1955  Zasadniczej Szkoły Górniczej, która miała kształcić przyszłych pracowników kopalni „Barbara-Chorzów”. W roku szkolnym 1955/1956 w murach szkoły kształciło się 893 uczniów. Warto wspomnieć, że poza dydaktyką od początku istnienia szkoła oferowała interesujące zajęcia pozalekcyjne. Uczniowie mieli możliwość uczestniczenia w zajęciach Szkolnego Klubu Sportowego „Technik”, Międzyszkolnego Zespołu Pieśni i Tańca,
a także drużyny harcerskiej. Szczególne zasługi w budzeniu aktywności młodzieży miał mianowany 1 września 1958 r. dyrektor Michał Ciechański, który funkcję tę sprawował
do 1972 roku.

W latach sześćdziesiątych następował dalszy rozwój szkoły. W 1963 roku zostało wybudowane  pełnowymiarowe boisko do gry w piłkę nożną, wokół którego usypano bieżnię lekkoatletyczną. Niemałą część prac wykonywali uczniowie w ramach czynu społecznego. W 1966 roku Technikum Górniczemu MGiE nadano patrona, został nim śląski działacz społeczny – Wit Hanke. Dwa lata później ZSG otrzymała Złotą Odznakę: Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego.

W 1972 roku dyrektorem szkoły został Feliks Szafron,
który pełnił tę funkcję do sierpnia 1983 r. W tym czasie szkoła kontynuuje działalność edukacyjną i kulturalną oraz otwiera się na współpracę międzynarodową.
W 1974 roku reprezentacja uczniów złożyła kwiaty na grobie patrona szkoły w Warszawie oraz odwiedziła wdowę Marię Hanke, która pokazała pamiątki pozostawione przez męża. Wartym wspomnienia wydarzeniem, jest założenie w szkole w 1980 roku Koła Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”,
którego przewodniczącymi zostali Ingeborga Jakubowicz oraz Czesław Beer.
Rok później w skład Zespołu została włączona Zasadnicza Szkoła Górnicza nr 2 KWK „Barbara-Chorzów”.

Lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte były okresem wielu zmian, które dokonywały się
na tle wydarzeń związanych z transformacją ustrojową i gospodarczą w Polsce.
Zmiany te były przeprowadzane przez dwóch dyrektorów: Kazimierza Misiołka,
który pełnił urząd w latach 1983–1992 oraz Andrzeja Kowalskiego w latach 1992–2010.
W tym czasie szkoła nawiązała przyjacielskie kontakty ze szkołami Francji, Włoch, NRD, ChRL, KRL-D i Litwy. Odwiedzali nas przedstawiciele RWPG, Komsomołu, nauczyciele
i uczniowie z Rumunii, pracownicy naukowi z Magdeburga, dyplomanci z Libii,
a także chińscy dziennikarze. W połowie lat 80. zauważono coraz mniejsze zainteresowanie przyszłych uczniów klasami typowo górniczymi, dlatego też powstał nowy kierunek – ochrona środowiska. Pomimo tego jeszcze w 1988 roku szkole została nadana odznaka „Zasłużonemu dla Górnictwa PRL”.

1 stycznia 1991 roku Zespół Szkół jako placówka Wspólnoty Węgla Kamiennego został przekazany pod opiekę Kuratorium Oświaty i Wychowania w Katowicach. W tym samym roku szkoła zmieniła nazwę i otrzymała nowego patrona, którym został Wojciech Korfanty. Zatwierdzona wówczas nazwa to: Zespół Szkół Zawodowych nr 1 Państwowej Agencji Węgla Kamiennego Spółka Akcyjna im. Wojciecha Korfantego w Chorzowie-Batorym. Chlubnym faktem jest zajęcie w 1992 r. I miejsca w rankingu „Trybuny Robotniczej”
na najbardziej usportowioną szkołę województwa katowickiego. Lata 90. to okres gruntownych przemian dyktowanych potrzebą dostosowania oferty edukacyjnej
do potrzeb rynku pracy. Przeprofilowano kierunki nauczania, w roku szkolnym 1993/1994 nie uruchomiono już ani jednej klasy o specjalności typowo górniczej.
Przewidując tę sytuację wystąpiono z wnioskiem o powołanie nowych typów szkół.
Decyzją Kuratorium Oświaty w Katowicach 7 lipca 1993 roku wydano akty założycielskie szkół publicznych: Zasadniczej Szkoły Zawodowej kształcącej w zawodach: elektryk, elektronik i mechanik, a także Technikum Elektronicznego kształcącego w specjalnościach: elektroniczne maszyny i systemy cyfrowe, elektronika ogólna oraz elektryczna
i elektroniczna automatyka przemysłowa. Powołano także Technikum Ochrony Środowiska, Liceum Ekonomiczne oraz Technikum Samochodowe. Nowo utworzone szkoły weszły
w skład Zespołu Szkół Zawodowych nr 1 im. Wojciecha Korfantego.

1 stycznia 1996 roku nad zespołem szkół opiekę przejęła gmina Chorzów, a organem prowadzącym szkołę stał się Urząd Miasta. Od tego momentu szkoła przechodziła reorganizację. W 1998 roku zakończyło działalność Technikum Górnicze, a w 2000 roku Technikum Samochodowe oraz Technikum Ochrony Środowiska. W 2002 r. szkole nadano nazwę: Zespół Szkół Technicznych nr 1 im. Wojciecha Korfantego, zaś w 2003 roku,
po utworzeniu VIII Liceum Ogólnokształcące dokonano zmiany nazwy
na: Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących nr 1 im. Wojciecha Korfantego,
która funkcjonuje do dzisiaj.
W 2010 roku nastąpiła zmiana na stanowisku dyrektora, Andrzeja Kowalskiego zastąpiła mgr Sylwia Tkocz. Ostatniej zmiany dokonano w 2012 roku, kiedy to uchwałą Rady Miasta Chorzów zostało zlikwidowane VIII Liceum Ogólnokształcące i Szkoła Policealna nr 1.

Piot Płonka